ΜΕΡΙΚΑ ΧΡΗΣΙΜΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

του Λευτέρη Ριζά

Προχτές ο Γερμανός Επίτροπος Προϋπολογισμού κ. Γκύντερ Έτιγκερ από απειρία είπε δυνατά αυτό που σκέπτονται και επιδιώκουν τα ενωμένα συμφέροντα του κρατικο-μονοπωλιακού-τραπεζιτικού-χρηματιστικού κεφαλαίου, δηλαδή η πυραμίδα του σημερινού ιμπεριαλισμού: οι λαοί πρέπει να προσέχουν τι ψηφίζουν. Με την ψήφο τους δεν πρέπει να χαλάνε τα σχέδια του, να του προκαλούν αναταράξεις, να το δυσκολεύουν στα περιφερειακά και παγκόσμια σχέδια του. Διαφορετικά θα αντιμετωπίζονται ως λαϊκιστές, εθνικιστές, αντιδραστικοί, φοβικοί κλπ κλπ όπως κάθε φορά τους αξίζει. Η δήλωση – μην ξεχνάμε πως είναι και γερμανός και τέτοιες δηλώσεις ξυπνάνε αναμνήσεις κακές (Χίτλερ, Ναζί, πόλεμο, αντίσταση κλπ) – ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων. Ιδίως στην Ιταλία, προς τον λαό της οποίας απευθύνονταν.

Ο κ. Επίτροπος έσπευσε να ζητήσει συγγνώμη. Την «πάτησε» γιατί ο μικρός «Φύρερ» που είναι μέσα του κινδύνευσε να αποκαλύψει τον μεγάλο «Φύρερ» που πλανιέται πάνω από την Ευρώπη. Αντέδρασαν πρώτοι οι Ιταλοί εθνικιστές του Βορρά. Αυτό θεωρήθηκε από διάφορους ονειροπαρμένους «προοδευτικούς» ως απόδειξη του κινδύνου η Ευρώπη να γλιστρήσει προς τον εθνικισμό, φασισμό, λαϊκισμό. Προς Θεού ! Μην πάει το μυαλό μας ότι αυτός. ο κ. Επίτροπος. λέει την αλήθεια, αποκαλύπτει ανόητα το βαθύτερο σχέδιο και επιδίωξη του ιμπεριαλισμού. Ένα σχέδιο που κάνουν τόσο κόπο να ωραιοποιήσουν «προοδευτικοί» διανοούμενοι στο όνομα των αξιών της αριστεράς, του Διαφωτισμού κλπ κλπ. (π.χ. τυχαία ο φίλτατος γερμανός σοσιαλδημοκράτης φιλόσοφος Γιούργκεν Χάμπερμας «Για ένα σύνταγμα της Ευρώπης» εκδ. Πατάκη). Η πικρή αλήθεια για τους αδελφούς Ιταλούς («Έλληνες και Ιταλοί είναι “una faccia, una razza“», όπως είπε κι ο υπουργός Εξωτερικών μας κ. Ν. Κοτζιάς στις δηλώσεις του μετά την συνάντηση του με τον ομόλογο του H. Maas, Βερολίνο 29-5-18), είναι πως ένας άλλος μεγάλος δημοκράτης τους και πρωθυπουργός τους και κατόπιν πρόεδρος της Κομισιον, ο Πρόντι είχε καλέσει την Γερμανία να αναλάβει την στιβαρή ηγεσία της Ευρώπης – Bild Zeitung / ΑΥΓΗ 15-8-2012. Είχε πει τότε και άλλα αποκαλυπτικά για το πως θέλουν την Ευρώπη όλοι αυτοί που είναι εραστές της ένωσης της – οικονομικά, πολιτικά, ιδεολογικά, «θεσμικά».

Ο μακαρίτης ο Λένιν το είχε πει και γράψει χρόνια τώρα ότι ο ιμπεριαλισμός είναι άρνηση της Δημοκρατίας :
«. Μια που οι πολιτικές ιδιότητες του ιμπεριαλισμού είναι η αντίδραση σε όλη τη γραμμή και το δυνάμωμα του εθνικού ζυγού σε συνδυασμό με το ζυγό που επιβάλλει η χρηματιστική ολιγαρχία και με την εξάλειψη του ελεύθερου συναγωνισμού, παρουσιάζεται λοιπόν η μικροαστικο-δημοκρατική αντιπολίτευση στις αρχές του ΧΧ αιώνα σχεδόν σ ‘ όλες τις ιμπεριαλιστικές χώρες». 

Αυτή η άρνηση της Δημοκρατίας – αυτής που ανέδειξαν και στήριξαν οι ανερχόμενοι κάποτε αστοί – γίνεται ολοφάνερη πια σε όλες τις χώρες. Εδώ, τον λαό ποιος και πότε τον ρώτησε, άκουσε και πήρε υπόψη του τα συμφέροντα και τις απόψεις του, συζήτησε ανοιχτά μαζί του, όταν κλεισμένοι μέσα στην Βουλή – με εκατοντάδες λαού απέξω – ψηφίζανε τα Μνημόνια: τις συμφωνίες για την διάσωση του κεφαλαίου («ημεδαπού» και ξένου). Ποιος τον ρώτησε – γνωρίζουμε όλοι καλά ποιος αυτή την φορά – όταν το 62% του ΟΧΙ που ψήφισε στο γνωστό μας δημοψήφισμα σε 48 ώρες έγινε ΝΑΙ. μετά από «κλειστές» διαπραγματεύσεις μεταξύ «του παλιού και διεφθαρμένου πολιτικού κόσμου» και της για «πρώτη φορά αριστερής κυβέρνησης» [Εδώ θα μου υπενθυμίσετε και με το δίκιο σας ότι ούτε η παλιά αριστερή κυβέρνηση, αυτή του «βουνού», ρώτησε τον αγωνιστή και ένοπλο λαό όταν τον παρέδιδε, με τις εν κλειστώ παρμένες αποφάσεις της, στις ορέξεις των Συμμάχων και του Σκόμπυ]. Μετά από αυτή την τέλεια υποβάθμιση της λαϊκής συμμετοχής στην διαμόρφωση και λήψη των μεγάλων αποφάσεων για την πολιτική, την οικονομία, τις εξωτερικές σχέσεις κλπ κλπ, οι ίδιοι άνθρωποι, κόμματα και παρατάξεις και οι «διανοούμενοι» τους είτε λιβανίζουν την Δημοκρατία τους όπως την απονευρώσανε είτε υποκριτικά κλαίνε γιατί οι μάζες από-πολιτικοποιούνται, δεν συμμετέχουν στα κοινά ή όταν αποφασίζουν να το κάνουν συμπεριφέρονται βίαια, αντιδραστικά, λαϊκιστικά και ένα μέρος τους – το πιο ανώριμο ιδεολογικά και πολιτικά στρέφεται προς τον φασισμό. 

Όταν ο λαός ζητάει λοιπόν να εκφράσει την γνώμη του για μεγάλα εθνικά θέματα, γι αυτά που τον αφορούν, ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, τότε και πάλι του απαγορεύεται. Γιατί αυτά είναι θέματα των «ειδικών»: ιστορικών, πολιτικών επιστημόνων, των υπεύθυνων τέλος πάντων κομμάτων και πολιτικών. Τότε η μαζική και μαχητική αντίδραση του κόσμου, θεωρείται οχλοκρατία, και γενικά καταδικάζεται. Θυμόμαστε όλοι τι ειπώθηκε για τα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό – τα παλιά του 1993 – και τα πρόσφατα. Ξεκινήσανε από τον χαρακτηρισμό τους: αντιδραστικά, φασιστικά, θρησκευτικά κλπ κλπ. Στην ίδια λούμπα έπεσαν και πολλά από τα «ξουράφια» της «άλλης» αριστεράς: της «επαναστατικής», «διεθνιστικής» και κάργα «ταξικής». Μα ήτανε και η Εκκλησία – λες και στην Εθνική Αντίσταση δεν πήραν μέρος και πάρα πολλοί ιερωμένοι (ο παππούς του σημερινού γενικού γραμματέα του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα, παπάς του χωριού του εκτελέστηκε ακριβώς για την συμμετοχή του), που δεν μπορώ τώρα αναλυτικά να αναφέρω. Εκείνο που ΚΑΙ αυτή η αριστερά δεν λέει, δεν διερωτάται, δεν την απασχολεί σοβαρά είναι γιατί η ίδια δεν πήρε μέρος ή δεν παίρνει αυτή ή ίδια την πρωτοβουλία να ξεσηκώσει τον λαό για κάτι που τον αφορά, αλλά περιορίζεται σε μίζερες κινητοποιήσεις πότε για την Παλαιστίνη και πότε για την Συρία. Είναι δυνατόν ένας λαός που δεν αντιδρά όπως πρέπει για το σπίτι του, την πατρίδα του, όταν καίγεται ξαφνικά να μετατρέπεται σε «διεθνιστή»;

Ο βουλευτής και πρώην υπουργός πολιτισμού κ. Ν. Ξυδάκης (χρόνια αρθρογράφος στην ναυαρχίδα του νεοφιλελευθερισμού ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και παρουσιαζόμενος και ως πατριώτης και ευαίσθητος περί τα εθνικά) προχτές ακόμα μας συμβούλευσε :

«Δεν ασκείς εξωτερική πολιτική με δημοψήφισμα. Δυστυχώς με ευθύνη των πολιτικών ηγεσιών δεν έχει δοθεί με επιχειρήματα, με υλικό τεκμηρίωσης, η δυνατότητα να γίνει κατανοητό από όλους ποια είναι τα τρέχοντα συμφέροντα, ποιες οι ισορροπίες και ποιες δυνάμεις μοχλεύουν τη Βαλκανική, είτε με στρατηγικούς τρόπους είτε ελέγχοντας περάσματα είτε προσπαθώντας να επηρεάσουν το θρησκευτικό φρόνημα των κατοίκων χρηματοδοτώντας τζαμιά, ιμάμηδες. Ένα δημοψήφισμα για το όνομα είναι περιοριστικό για την άσκηση της εξωτερικής πολιτικής. Δε μπορείς να κάνεις δημοψήφισμα που θα περιορίσει τις κινήσεις της Ελληνικής Δημοκρατίας στο μέλλον». [συνέντευξη στο Ε, 22-5-18, η οποία υπάρχει και στην ιστοσελίδα του ΣΥΡΙΖΑ]. Στο δυστυχώς βέβαια συμπεριλαμβάνεται και ο ΣΥΡΙΖΑ. και τα έντυπα του και οι διανοούμενοι του – που φρόντιζαν και το 2004 να καταδικάζουν όποιους τάσσονται με το ΟΧΙ στο σχέδιο ΑΝΑΝ.

 Μάταια ως φαίνεται ο Κ. Μαρξ έγραφε ότι οι εξελίξεις τότε στην Ευρώπη «δίδαξαν στην εργατική τάξη το καθήκον να διεισδύει στα μυστικά της διεθνούς πολιτικής, να επιτηρεί τις διπλωματικές πράξεις των αντίστοιχων κυβερνήσεων της, αν παρουσιαστεί ανάγκη να αντιδρά σ’ αυτές, με κάθε δυνατό μέσο και όταν είναι ανίκανη να τις αποτρέπει, να ενώνεται για ταυτόχρονες καταγγελίες και για να επιβάλλει τους απλούς νόμους της ηθικής και της δικαιοσύνης, που θα έπρεπε να διέπουν τις αμοιβαίες σχέσεις των χωριστών ατόμων, σαν υπέρτατους νόμους των σχέσεων ανάμεσα στα έθνη». («Ιδρυτική διακήρυξη της Διεθνούς Ένωσης των Εργατών». Κι αυτά περιέχονται στην Ιδρυτική Διακήρυξη της Διεθνούς !! Και μάλιστα καλούσε η Διεθνής του εργάτες με κάθε μέσον να αντιδρούν!! Αργότερα ο Λένιν τους καλούσε και σε επανάσταση για θέματα εξωτερικής πολιτικής – όπως π.χ. πολέμους κλπ κλπ. Κι ο κ. Ξυδάκης διερμηνεύοντας όλο το πνεύμα του ΣΥΡΙΖΑ – τα ίδια υποστηρίζουν εκτός του πρωθυπουργού και ΥΠΕΞ και όλα τα πρώτα κάδρα του – αναλαμβάνει να δώσει ένα καλό μάθημα σε όλους μας και στον Μαρξ!! 

Αυτή ουσιαστικά η απονεύρωση της Δημοκρατίας, η πλήρης αποστείρωση της, επιβάλλεται τώρα πια για λόγους «ανάπτυξης». Την επιβάλλουν οι «θεσμοί», οι «αγορές», η Ευρωπαϊκή Ενοποίηση κλπ κλπ. Με πολύ ωραίο και κομψό τρόπο τώρα πια έχουν εξαλειφθεί λέξεις και όροι κακόηχοι και επικίνδυνοι για την υγεία της κοινωνίας και του λαού: ο ιμπεριαλισμός / καπιταλισμός έχει γίνει «αγορές». Τα επιτελικά όργανα του ιμπεριαλισμού / καπιταλισμού λέγονται τώρα πια «θεσμοί». Πόσο πιο ωραία ακούγονται αυτές οι λέξεις, πόσο πιο ουδέτερα και ευλογημένα από αόρατες δυνάμεις και συμφέροντα. Κι ακόμα πως το επιστρέφουμε στην «κανονικότητα» που λέει και επαναλαμβάνει καμαρωτός και γεμάτος χαρά και αυτοπεποίθηση ο κ. Τσίπρας – και στους βιομηχάνους στην Γ.Σ. του ΣΕΒ – εννοεί αυτό που πάντοτε θεωρούσε κανονικότητα η αστική τάξη: την κανονικότητα της κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας. 

Αλλά απονεύρωση της Δημοκρατίας, αποστείρωση της, παρακμή της – όπως και να την ονομάσουμε – πάει χέρι-χέρι με το αντίστοιχο παιδί της: το έθνος-κράτος. Κι αυτά με την σειρά του με Έθνη και τα εθνικά προβλήματα. Κι αυτά λοιπόν στο στόχαστρο του ιμπεριαλισμού και των ιδεολογικο-πολιτικών πρακτόρων του. Όποιος αντιδρά με οποιονδήποτε τρόπο και από όπου και αν προέρχεται στην ελευθερία των αγορών, στην παγκοσμιοποίηση του κεφλαιοκρατικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος, στο κρατικο-χρηματοπιστωτικό-μονοπωλιακό του στάδιο αυτός πρέπει να χαρακτηρίζεται, στιγματίζεται αμέσως και έτσι να απομονώνεται ως λαϊκιστής, εθνικιστής, φασίστας κλπ κλπ. Στα εξαρτημένα αντανακλαστικά της εποχής του ψυχρού πολέμου – όσοι διαφωνούσαν με το σύστημα, την δεξιά κλπ – ήτανε κομμουνιστές και πράκτορες της Μόσχας. Τώρα αυτά έχουν αντικατασταθεί με αυτά τα καινούργια, της εποχής. Κι επειδή η αντίδραση έρχεται από πολλές και διαφορετικές πλευρές, όπως συμβαίνει πάντοτε στην ιστορία – διαλέγουν μια: την ακροδεξιά, φασίζουσα ιδεολογικά, την καθιστούν τον υπ. αρ. 1 εχθρό της Δημοκρατίας τους – που οι ίδιοι καθημερινά νεκρώνουν – και καλούν όλους υπόλοιπους να πολεμήσουν σε ένα ενιαία δημοκρατικό μέτωπο ένα από τα συμπτώματα της κρίσης τους. 

Για τελειώνω με ένα τελευταίο επεισόδιο: Χωρίς να μας ρωτάνε, χωρίς να θέλουν να τους ενοχλούμε τα αυτιά με φωνές, συλλαλητήρια κλπ πάνε εν κρυπτώ και διαρκώς ψευδόμενοι να κλείσουν το Μακεδονικό. Χωρίς φυσικά να μας έχει ασκηθεί καμιά πίεση από πλευράς ΗΠΑ ή Γερμανίας κλπ. Που ακούστηκε αυτό. Άλλωστε όπως λέει κι ο ΥΠΕΞ μας κ. Ν. Κοτζιάς «Εμείς και η Γερμανία, ή η Γερμανία και εμείς», διαμορφώνουμε ένα μέλλον για την Ευρώπη. Και συνεχίζει με τον γνωστό υποτελή έως αηδιαστικό του τρόπο να παραχαράσσει την αλήθεια της πραγματικότητας:
«θέλω να καταστήσω κάτι σαφές: αυτή η συμφωνία με τους καλούς μας φίλους και γείτονες εκ Βορρά δεν προέκυψε για τον λόγο ότι εκείνοι επιθυμούν να γίνουν μέλη του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. Φυσικά και το θέλουν, φυσικά και τους υποστηρίζουμε. Κυρίως προέκυψε, γιατί αποτελεί δικό μας και δικό τους εθνικό συμφέρον να υπάρχει ασφάλεια και σταθερότητα στην περιοχή μας, όπως επίσης και συμφέρον για το μέλλον των Ευρωπαίων και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το ζήτημα δεν αφορά μόνο την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ κτλ., δεν είναι μια λύση που εξυπηρετεί έναν συγκεκριμένο σκοπό, φυσικά και θα εκπληρωθεί κι αυτός ο σκοπός, αλλά είναι μια συμφωνία που έπρεπε να έχει επιτευχθεί εδώ και δεκαετίες. Και παλιότερα, και μιλώ ως Υπουργός Εξωτερικών στο τέταρτο έτος της θητείας μου, πριν τη δική μας αριστερή κυβέρνηση, υπήρξαν πολλές δυνατότητες να βρεθεί λύση, κάτι που άλλοτε θα ήταν και πολύ ευκολότερο, καθότι η ιστορία συσσωρεύει δυσκολίες. Και δηλώνω, και θα το δηλώσω σαφώς και ενώπιον του ελληνικού κοινοβουλίου: εάν λύσουμε το πρόβλημα μετά από τόσα χρόνια δυσκολιών, δεν κατανοώ γιατί δεν επιλύθηκε νωρίτερα κι απ’ τις δύο πλευρές. Υπήρξαν ευθύνες κι απ’ τις δύο πλευρές, δε θέλω να προβώ σε επίρριψη κατηγοριών, θέλω μόνο να υπογραμμίσω ότι η επίλυση του προβλήματος αυτού αποτελεί συμφέρον μας και συμφέρον τους και συμφέρον όλων, και της Γερμανίας.» [όπου παραπάνω]

Μα «όλα αυτά μέχρι χτες» – πού τραγούδαγε ο μακαρίτης Μαν. Αγγελόπουλος. Ευτυχώς που ήρθε αυτή η αριστερή κυβέρνηση, ευτυχέστερα που είχε ως υπουργό Εξωτερικών της τον καθηγητή Πανεπιστημίου στην Διπλωματία τον κ. Ν. Κοτζιά, και όλα αυτά λύθηκαν – «καλέστε 11880, και το πρόβλημα «πάει» – χωρίς να χρειάζονται λαϊκές κινητοποιήσεις, συλλαλητήρια κλπ. Έτσι θα λυθούν σιγά-σιγά όλα προβλήματα. Έχουμε πια «θεσμούς», «Αγορές», ΕΕ, καθηγητές κλπ, που αυτοί ξέρουν.

Kommentar hinterlassen

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht. Erforderliche Felder sind mit * markiert.